Edward Dhourak Sense of Beauty geboren 24 Mei 2007. Roepnaam Scott.
Moeder: Silver Eden Elvy Sense of Beauty.
Vader: Eileandour Dhourak.
En eindelijk was het dan 12 augustus geworden, 15 uur hadden we afgesproken Scott te halen, s ochtends vroeg al aan de koffie en kijken of alles in gereedheid was: 
Het binnenonderkomen, hierna "hok" genoemd, was ingericht, de recente dagbladen, grote voorraad met dank aan de buren, het rode pluche en de catering zijn aanwezig.
Nee maar, Ronan de vorige bewoner die nog even circa anderhalf jaar terug in de tijd gaat. Hij kan inmiddels krant lezen zo te zien.
Voor onderweg, een badlaken,riem,water + bak en een chewstick om de autorit leuk te houden. En dat allemaal om 0900 uur op zondagochtend. Verder met de koffie, krant en wachten tot circa 1300 om Scott te halen, dochter Kim zou mee gaan.
Om 14.59 waren we op de plaats van bestemming, heerlijke dag en gezellig koffie en taart. Kim rondkijken bij de Deerhounds en Pups. Met Ineke alles doorgenomen wat van belang is om te zorgen dat het Scott goed zal gaan. Koot en Piety kwamen ook en we beloofden elkaar foto’s uit te wisselen.
Je kunt nauwelijks wachten om terug te rijden met die kleine achterin tussen Marianne en Kim, moet goed zijn bevallen, hij sliep feitelijk de hele reis, twee keer gestopt voor water en een mogelijke plas. Water ging er in als koek, plassen hoefde niet. We hadden afgesproken dat ik Ronan, inmiddels bijna een 2 jarige Ier , bij thuiskomst aangelijnd in de tuin kennis zou laten maken met Scott ook aangelijnd. Kim nam het even over en had moeite Rootje te bedwingen, dat moet hij natuurlijk van dichtbij bekijken.
Dochter Kim en Ronan.
Oog in oog, neus aan neus. Ronan uiteindelijk los gemaakt en wij zijn voor Scott gaan staan tot dat we zagen dat Ronan nu hij los was heel voorzichtig de kleine bekeek.
Bij een eerder bezoek aan Ineke en Jasper hadden we een oud t shirt meegenomen en van Ineke kregen we nog een extra lap met die "lekkere luchte" van broers en zussen.
Het was duidelijk een vermoeiende dag geweest, Marianne valt spontaan in slaap.
Circa een uur na thuiskomst lag Scott rustig bij te komen op lappen stof die hem bekend in de "neus" klonken.
Achter slot en grendel, goed kijken, hier wordt Ronan in bescherming genomen tegen de kleine die totaal niet onder de indruk is van onze Ier.
Het is natuurlijk de bedoeling op het pluche te liggen en niet op de courant.
Dit rode pluche ligt overdag in de kamer, niet hetzelfde als het pluche uit het hok, en s nachts in de hal op een hondenbank waar Ronan de nacht geheel zelfgekozen doorbrengt onderaan de trap naar de bovenverdieping. Het is een smalle trap, we hebben er een traphekje voorgeplaatst om te voorkomen dat hij naar boven loopt. We zouden hem niet meer naar beneden krijgen en hulp in moeten schakelen voor vervoer naar beneden. 1x lukte het Ronan halverwege te komen waar een plat is waar hij nog kon draaien maar niet meer wist hoe hij de trap naar beneden moest lopen. Het werd een sprong van 5 treden en dat willen we niet weer.
We kochten ons al arm aan chewsticks voor Ronan, met dit knaagdier erbij maakt de verkoper nu een buiging als ik de winkel binnen kom. "Goedemiddag geachte klant. Twee x het gebruikelijke? ". 20 sticks 11 Euri. Keurig verpakt, dat wel.
Na al dat eten, drinken, plassen etc tijd voor lange slaapsessies.
Tussen de buien door in de tuin rondkijken. Deerhounds hebben een hekel aan regen, Ross vertikte het om met regen aan de wandel te gaan, Scott idem.
Elkaar met de kont aan kijken en dat klopt ook wel een beetje. Ronan wilde de eerste dagen absoluut niet worden lastig gevallen en ontweek Scott. Hier zien we hoe Ronan begint toe te staan dat Scott erbij komt liggen, niet te close svp.
Hier wordt niets aangeboden aan Ronan, hij mag er naar kijken.
Zelfs in slaap wordt er goed opgelet.
Alweer een waakhond.
Nog 1. In alle ernst, dit is natuurlijk een flauwekul bordje, maar het levert een leuke foto op.
Op jonge leeftijd zie je de Deerhound wel zitten, zodra ze volwassen zijn is het of staan of liggen,
zo dus.
dikke Puh.< zo schijn je tonguitsteken te omschrijven volgens mijn kleindochter>
Long legged Scott.
En dit is Lynn, het zusje van Scott, thuis bij Piety en Koop. Wat een mooie jonge dame. < photo Piety of Koop.>
Een variant op het hoofd boven water houden, dit is meer een kwestie van het hoofd boven de bankleuning houden. Over een maand is dit een makkie.
De volgende foto’s zijn van 18 en 19 augustus en laten Scott zien hoe hij continue bezig is de zaken in kaart te brengen.
Hier zit een verhaal bij: we zien hier een kort doodlopend dwarspad in onze tuin.Het viel ons al enkele dagen op dat we ontlasting "misten" van Scott. Dat houden we namelijk goed in de gaten. Totdat het ons opviel dat Scott hier wel vaak inliep en ik aan het einde van het pad hopen "hoop" vond. Raadsel opgelost. We noemen dit nu het Kaklaantje.
De zandbak waar de kleinkinderen vaak in rondscheppen. Afgedekt met plastic en stenen.
Dit is siergras, nog wel althans, hij duikt er in, wentelt zich erin en trekt het uitelkaar. Ach….
Kijk, dit bedoel ik, na 7 dagen is hij ook door Rootje okay bevonden. Ieren kunnen slecht tegen veranderingen, een stoel in huis verplaatsen is reden tot onrust, "waar hebt dat toch voor nodig".
Volkomen op hun gemak bijelkaar. Prachtig schouwspel, tis een heel bezit waar je trots en zuinig op bent.
Deze foto geeft heel goed weer hoe een zeer jonge Deerhound al zeer karaktervol in je midden is. Het was een hele leuke eerste week.
Siesta
Ah, dat geeft een veilig gevoel.
Bijna opgevouwen, toch eens proberen of mij dit ook lukt.
Op 23 september is de Jonge Honden dag van de Deerhoundclub in Waalwijk, mooie gelegenheid om de hele familie weer te zien en op de gevoelige plaat te zetten.
Er wordt wel eens een broek korter of langer gemaakt, Marianne is van alle markten thuis, zo’n spiegel komt dus van pas.
Onze kostbare Ming aan gruzelementen, van tafel getrokken in een jolige bui van Scott. Niet verzekerd. Wat doet dat waxine lichtje erbij, waren die er al in de Ming periode?
Intussen terug in de tuin…..
….zijn we getuige van wat we ook wel puppenkolder noemen. We hebben cirkels in onze tuin, geen graancirkels, grascirkels.
Voorheen bloemcirkels tot Ronan kwam en als een olifant door de bloemen sjouwde, kwam ons goed uit want in die bloemperken groeit het onkruid sneller dan zelfs onze honden. Graszoden er in dus.
Belangstellende niet betalende toeschouwers langs het traject.
Aanval op het siergras.
Overwinning op het gras. De foto’s werden er spontaan donker van.
Ziet er triest uit maar Scott beleeft hier zoveel plezier aan dat hij vergeet kuilen te graven en dat past ons prima.
En dan maar weer uitrusten, het valt ons op dat in die bijna twee weken dat hij bij ons thuis is snel de hoogte maar ook de lengte inschiet.
Vanmiddag waren we bij Jan en Joke om Duncan, hun Deerhoundpup, te bewonderen. Scott is er bij gaan liggen, Ronan kijkt toe en Duncan onderzoekt Scott. Wat een mooi schouwspel.
Daarnaast waren er nog een aantal Ieren op visite, ik heb ze niet geteld, hier zien we 4 in de prachtige tuin bij Jan en Joke.
Joke stuurt nog wel enkele foto’s waar de ontbrekende honden op voorkomen.
Duncan nu 16 weken met zijn oren op "sportief". Hetzelfde zien we bij Scott, in de Deerhoundpuppentijd vallen de oren op de meest vreemde manieren over het hoofd.
Op de vroege zondagochtend na het ontbijt tijd om "uit te buiken".
De regenton is de hele zomer steeds volledig gevuld geweest, in de zomer van 2006 stond deze vaak langere tijd droog. Het bloeiend spul begint af te takelen, Scott bloeit echter prachtig door.
Vandaag 28-8 lukte het Scott voor het eerst zelf, zonder hulp, op de bank te klimmen.
Een feestdag<voor hem>.
Weeeeer een hondenbank, let op het luxe kussen tegen de muur. Exclusief ontwerp en bouw Marianne.
Dit zit natuurlijk ook prima.
Op 5 september werd Ronan 2 jaar, voor de gelegenheid kwam Scott gezellig op visite bij de jarige in de serre in het najaarszonnetje.
Zo jong en nu al grijs om de snoet.
Heeft hij geen "last" van.
3,5 maanden, ‘t wordt al wat!
Geluiwammes
Wat zou er toch achter, of voor, het hek gebeuren? Tis maar hoe je het bekijkt.
Op 23 september 2007 was de Jonge Honden en Veteranendag van de Deerhoundclub. Jongelui en oldtimers werden nog eens goed bekeken.
Kijk, deze jongedame weet hoe het hoort.
De Drie Gezusters< van Scott>.
Senioren en Jongelingen voor de familie foto.
De man in het blauwe shirt heeft meer "verstand" van verzekeringen dan Deerhounds showen en dat terwijl hij niet in verzekeringen "doet".
Kijk, Jasper en Koert hakken vaker met dit bijltje.
Past een Ierse Wolfshond rechtopstaand in een Citroen? Ja!
Vanaf 20 september waren we 2 weken in Kamperland Zeeland, de heren in diepe slaap in het tijdelijke huis.
In Vlissingen liepen we tegen een Deerhound in "het wild" aan. Hier links Esther< 10mnd> met Ria Maasdam.
Op 4 october was Ronan op het jaarlijks hartonderzoek voor Ierse Wolfshonden. We wisten allang dat zijn hart op de juiste plaats zat < zoals bij alle Ieren>, na het onderzoek bleek het ook prima te functioneren. Foto: Theo Leeuwenburgh.
Arme Scott, nog geen 5 mnd en nu al een gebroken teen. Zijn eetlust heeft er niet onder te lijden, als hij door het huis loopt produceert de spalk een "Kapitein Haak" effect. Ronan weet nu vroegtijdig of hij weer gestalkt wordt want spalk of geen spalk dat gaat gewoon door volgens deze krasse kreupelaar. Scott vraagt zich wel af waarom wij opeens hondengedrag vertonen, we snuffelen zeker 25 keer per dag aan de spalk. 
Weekje later de spalk er af, deze was inmiddels als het ware uit elkaar gelopen, we kijken aan hoe het gaat, uiteraard op advies van de D Arts. Hoezo, Deerhounds hebben lange tenen?
Ronan wordt als stoel gebruikt. De reden voor deze vrijpostigheid is dat Ronan bezig is met een chewstick van buffelhuid, dat zint de kleine niet, als teken van protest neemt hij plaats op de rug van onze Ier die zich hier verder niet druk om maakt. Overigens gaat Scott met hetzelfde gemak op het hoofd van Ronan zitten. Ieren vinden werkelijk alles goed.
Ja, kom er vooral gezellig bijzitten.
Eind october 2007, de herfst zet in,
Scott is nu 5 mnd.
Prachtige schijngevechten met Ronan.
Broeders in’t geniep. De grasmat is inmiddels zwaar beschadigd door de capriolen van dit tweetal. Zomer 2008 maar bijzaaien.
Sharon aan de wandel met Scott.
Hier is ons kleintje 6mnd jong.
Mag ik wel naar binnen?
Op 11 november werd aan de deur gebeld……………..
……….het is Sint Maarten en Tim komt bij ons zingen. Voor wie het gebruik niet kent, na het zingen worden de kinderen die aan de deur bellen beloond met snoep of fruit. Natuurlijk kijken de kids zuur als je ze appels geeft, die "moeten" ze thuis al eten.
Wederom lovely Lynn, zusje van Scott, tot aan de knie in de sneeuw, Lynn boft maar terwijl wij hier in Nederland geen sneeuw te zien krijgen.
Eimhir en Eva…….
………..broer en zus van Scott………
………..met dank aan Lammert Stoker voor de foto’s.
echter een paar dagen voor de kerst…………..
….na een combinatie van mist en vorst…….
….. wordt de wereld hier prachtig.
Gescharrel in de tuin, in volle onschuld, ik weet nergens van……………..
intussen zijn wij in de keuken bezig om van 558 stukjes papier…..
………weer 2 kerstkaarten te maken!
De onschuld zelve! Scott heeft een hoog "Paddy" gehalte. We blijven het volgen.
Scott raakt op dreef, de aangevreten tafel. Dit kennen we van Paddy en Ross in 1998, met name Paddy begon ook rond zijn 8e maand aan ons meubilair. Een antieke tafel, buikkastje en een oerdegelijke bielzentafel moesten er aan geloven.
De antieke tafel en het buikkastje werden volledig afgekloven, toch hadden we een oplossing, cactussen, gemene cactussen. Paddy maakte kennis met de punten vd cactus en dat was echt afdoende. Hij stopte ermee, kan natuurlijk ook zijn dat deze vorm van baldadigheid vanzelf was gestopt, we zullen het nooit weten. De bielzen tafel hebben we gehouden, viel niet zo op die schade, was van zichzelf al een onregelmatige tafel. Toch werd deze tafel ons te massaal toen we verhuisden en maakten een dorpsgenoot er blij mee. Omdat we wisten dat Ronan als pup bij ons zou komen kochten we een goedkope tafel, van het soort "sinasappelkissieshout". Ronan heeft echter nooit iets vernield, zit niet in Ieren. Deerhounds zien dat anders, als ze eens een object hebben gekozen om de tanden in te zetten dan zijn het volhouders. We hebben nu een andere tafel gekocht, ligt voorlopig een kleed op die de hoeken bedekt, mischien werkt dat. Zoniet…zoniet……dan volgen de cactussen weer met die grote gemene prikkers. Daar hebben Deerhoundneuzen een hekel aan. Tis maar even dat je het weet Scott!
Er was dus een nieuwe tafel gekocht, uit voorzorg kleed op gedaan, toch gingen de tanden van Scott in de nieuwe tafel, hier een foto na enig herstelwerk van Marianne.
Scott is nu bijna 8 mnd en de pubertijd breekt dus aan, troost….rond zijn 18e maand is hij er wel door, klein jaartje dus. Ons geheime wapen de cactus met buitengewoon gemene pennen werkte ook bij Deerhound Paddy……….
….. op iedere hoek vd tafel een cactus………….
………Deerhounds zijn bijzonder nieuwsgierig en onderzoeken alle nieuwe dingen, we hielpen een handje met een klopje in de nek..resultaat de neus in de stekels. Kijk , dat overtuigt. Morele steun kwam van Piety die meldde dat Scott”s zusje Lynn inmiddels hetzelfde doet. We hebben elkaar sterkte gewenst.
8mnd jong en kijk eens wat ik al kan…………
Als een speer het dijkje op en af………..
Te snel voor de lens van de camera.
Voorlopig nog zonder Ronan, dit om te voorkomen dat het al te ruig wordt.
Uiteraard gaat Ronan ook met ons aan de wandel langs het kanaal, dubbelwerk, maar dat hebben we er voor over.
We zien nu weer waar een jonge Deerhound toe in staat is, je blijft versteld van ze staan, de capriolen die ze maken, op volle snelheid zeer rakelings bij je langs, ze weten precies hoe ver ze kunnen gaan. Ook is weer zo opvallend de verandering in de blik vd ogen als je ze de vrijheid geeft, die zeer scherpe blik. Thuis als ze wat liggen en kijken hebben ze die "verweg" blik, zo eigen voor Deerhounds.
Intussen hemelsbreed niet meer dan 4 km verder op een dijkje zien we Duncan 
aan de wandel met Jan en Joke.
Duncan op hoge snelheid, dat prachtige beenwerk en die lach om zijn snuit.
Groot contrast met al deze actie foto’s……………
……….Aengus , broer van Ronan, zoals het hoort bij Ieren in dieeeepe rust.
Piet en Annelies vertrouwen ons hun Aengus binnenkort toe voor een logeerpartij. We verheugen ons er op.
En zo kwam Aengus bij ons logeren, oog in oog met broer Ronan even de rechterachterpoot omhoog als kennismaking. Ronan tilt zijn poot nooit op, veel te veel werk. We lieten ze een tijdje kennismaken met elkaar en zagen dat het geen probleem gaf. Intussen stond in de serre achter het glas Scott die op zijn beurt wachtte om ook kennis te maken.
Scott erbij, we hebben ze een kwartier laten razen in de tuin voor we met z’n allen naar binnen gingen voor een kop koffie.
Aengus en Ronan lijken sprekend opelkaar, als je echter blijft kijken zie je enkele verschillen. Gelukkig waren de halsbanden verschillend.
s’Avonds keerde de rust weer en vielen de drie honden in slaap. Scott wilde wat extra rust en hadden we in de serre gedaan met de deur dicht. Wij keken tv in de woonkamer en hoorden plotseling dat de serre deur werd geopend en vervolgens kwamen Aengus en Scott de woonkamer binnen. Aengus is bijdehand, hij opent met zijn tanden elke deur, zo ook de deur waar die arme Scott achter zat. Dat hadden we nog niet meegemaakt. Voor de zekerheid, je weet maar nooit of ze de boel op stelten zetten immers, sliep ik s nachts op een stretcher in de woonkamer, omringd door de drie honden die dat maar vreemd vonden. Licht uit en slapen gaan! Gedurende de nacht werd ik enkele keren wakker gemaakt door een Ier, niet dat ik dat kon zien, t was te donker, maar aan het formaat hoofd voelde ik dat het geen Deerhound was. Wie vd twee Ieren besnuffelde mij. Een kwestie van voelen aan de halsband, 1x was het Ronan, de andere x Aengus. Om 06.30 op zaterdagochtend maakten de drie mij wakker, de waterbakken in de keuken waren leeg, de heren hadden dorst. Bakken gevuld en nog een uurtje pitten. Tja en dan om 7.30 knorren de magen van die Ieren en Deerhound. Tijd voor het voederen der wilde beesten…………
Waar is Aengus toch gebleven?
gejakker op de Groninger klei
Wat zou er buiten wel niet allemaal gebeuren?
Op de kleinkinderen wordt goed gepast, niet alleen door Oma, de heren doen ook hun best.
Scott bijna 1 jaar, het jaar vloog om en zie het resultaat. Razendsnel met zijn benenwerk maar ook zo razendsnel gegroeid.
Op 1 mei de kampioensclubmatch voor Deerhounds in Waalwijk, een prachtige zonnige dag. Marianne, Scott en Ronan. Voor de zekerheid, je weet maar nooit, 2 kleine tentjes meegenomen. Bleek een goede beslissing.
Niso de Ier van Jan en Joke, achtergrond Duncan de Deerhound. Prima tent,prima hekwerk.
Binnenkomst van de Deerhounds voorafgegaan door een doedelzak.
Jasper en Ineke met de zussen van Scott.
Koop met Lynn, ook een zusje.
Geheel links Elino, ook een zus. Midden Jan en Duncan. Rechts die man die toch liever een lange wandeling met Scott en Ronan maakt langs het Eemskanaal. Jan geeft nog als goede raad mee dat ik zelf ook een poging moet doen mij fatsoenlijk voort te bewegen. Het bleef bij een poging. "You need practice" waren de wijze en ware woorden vd keurmeester.
Uit Vlissingen Ria Maasdam met Esther. Volgens Ria veroorzaakt het veelvuldig zwemmen van Esther de kleur van haar vacht.
Prachtige zonnige dag daar in Kaatsheuvel, s middags een paar pittige buien, de tent kwam zeer goed van pas.
Speciaal voor deze dag had ik de kleur van mijn haar aangepast aan de kleur van Scott.< geheim wapen, had geen effect op resultaat>
Scott en schoonzus Riek.
Het smaakte Ronan perfect, Scott is nog bezig met de maaltijd.
Uitbuiken zeer belangrijk. Kosten noch moeite worden gespaard voor comfort. Dure Perzen om op te liggen voor de heren.< U weet wel, die vd Kwantum>
Op 7 juni waren we op het schitterende terrein van de Windhondenvereniging Coursing Nienoord Leek voor een partijtje funcoursing.
Prachtige dag aldaar, langs het traject de verrichtingen van de Deerhounds bewonderen.
Joke: Heb je nog foto’s van deze dag?
Ja…………… 
Met het blote oog is dat sublieme benenwerk niet te zien, wel op de foto als je op het juiste moment afdrukt. Hoe krijgen ze het voor elkaar, deze voortbeweging.
Duncan van Jan en Joke. Hier zie je welke afstand een Deerhound tijdens 1 voortgaande beweging aflegt. Het traject voor de honden was 1 km, minder geoefende gingen voor 500 meter. Verkijk je er niet op, de Deerhounds leveren een top prestatie.
Dit is de inzet, het haas vangen tijdens het afleggen van het traject. De buit is binnen. Sommige Deerhounds weigeren het "haasje" los te laten, trots als ze zijn op de buit. Coursing is iets geheel anders dan wat windehondenrennen wordt genoemd. Het traject wordt overigens niet in een rechte lijn afgelegd, het zit vol grillige wendingen, het haas wordt voortgesleept door een kabel die op afstand wordt bediend, dit vraagt veel vaardigheid, het mag niet te makkelijk voor de hond worden maar moet tevens uitdagend blijven. Op de baan in Leek weten ze heel goed hoe dat moet. Prima club, mooie voorziening. Scott had zijn buit binnen. Deze drie foto’s gemaakt door Joke Groeneveld. Het wordt tijd om weer eens een Ieren bijeenkomst of wandeling mee te maken, levert ook mooie foto’s op. Na de zomer volgt wel weer een aanvulling.
Intussen werd het oktober 2008, tijd voor twee weken Kamperland en Zoutelande 
……
passen een volwassen Deerhound en Ier achter in de stationcar vh vrouwtje……..jazeker, zeer comfortabel vervoer vanuit Groningen naar Kamperland, banken plat, dekens erin en je hoort ze niet. Nou ja, gesnurk onderweg als ze in diepe slaap zijn. 
Scott blijkt een echte liefhebber van zout water te zijn, op de stranden van Zoutelande bleef hij de golven opzoeken……
zeg nou zelf, dit is toch formidabel om naar te kijken.
En daar liet Ronan het dan ook bij, absoluut het water niet in te krijgen.
Herkenbaar, Vlissingen.
En deze laagvlieger vloog zomaar door het beeld, levert toch een leuk plaatje op.
Ik blijf natuurlijk "bootjesgek". www.marinebroadcasters.com
Intussen is het september 2009, Ronan is nu 4 en begint een senior te worden,Scott is nu 2,5 jaren jong en in de kracht van zijn leven, een buitengewoon dynamische, scherpzinnige, razendsnelle Deerhound.
Nou en ?
In de vroege ochtend zon even neuzen in de tuin. Ronan wil perse niet meer op de foto, waarschijnlijk heeft Paul "Rootje" te vaak gekiekt voor dit weblog. Deze foto dus maar vanuit de keuken genomen. Scott heeft zich tot een forse Deerhound ontwikkeld, achter zelf hoger dan Ronan.
Een prachtige trotse Deerhound vol met streken, grappen en grollen, zo is Scott. Nog steeds vol ontzag voor Ronan overigens die uiteindelijk toch beslist hoe hun verhoudingen liggen. Scott is een meester in het sarren van Ronan, Rootje maakt daar een einde aan als hij er flauw van is met een …..kopstoot. Nee, geen biertje met een jenever, een daverende dreun en Scott staat weer met beide benen op de grond. Wordt verv………………..
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Dan denk je door te gaan met leuke foto’s van onze twee honden, maar de realiteit is ozo droevig.
Op 4 oktober 2009 is Ronan overleden. Hij werd maar 4 jaar.<de oorzaak heeft niets met gezondheid te maken, te tragisch om over te schrijven>
5 september 2005-4 oktober 2009
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Toch besloten we eind oktober even uit te waaien in de prachtige provincie Zeeland.
We komen al jaren op Walcheren en Noord Beveland, met name in de herfst.
Zo is weer eens goed te zien hoe Deerhounds zich bewegen……
Op foto’s kun je soms die fraaie houdingen vastleggen……..
Een Deerhound die de vrije hand krijgt leeft zich helemaal uit……
….hier lijkt het er op of zijn achterste loopwerk verdwenen is. Maar ja, net als wij zal ook Scott gedacht hebben waarom "Rootje" hier niet meer bij kon zijn.
Schoonzus Annemarie bedankt voor het maken van de 6 mooie foto’s in het Zeeuwse.
Dit hoofdstuk "Scott de Schot" met in de hoofdrol onze Deerhound Scott en onze onvergetelijke Ier Ronan besluiten we nu. Sinds 1998 hebben we veel moois meegemaakt met onze honden, we hopen er weer een nieuw hoofdstuk aan toe te voegen.
Paul en Marianne de Haan. Groningen.
